Ísland er eitt þeirra 9 landa innan UEFA sem aldrei hefur synjað félagi um þátttökuleyfi og jafnframt hafa allar leyfisumsóknir verið afgreiddar á borði leyfisráðs, þannig að aldrei hefur komið til þess að kalla þyrfti saman leyfisdóm.
Öll félög sem leika í UEFA-mótum verða að undirgangast leyfiskerfi í sínum löndum og þurfa að standast þær kröfur sem þar eru gerðar. Misjafnt er þó hvernig leyfiskerfin eru uppbyggð. Á Íslandi nær leyfiskerfið til efstu tveggja deilda Íslandsmóts karla og er sama uppsetning í 24 öðrum löndum innan UEFA, þar á meðal á Norðurlöndunum, í Þýskalandi, Sviss, Hollandi, Írlandi, Skotlandi og Rússlandi. Í 19 löndum nær leyfiskerfið til allra félaga í efstu deild, en nær ekki til félaga utan efstu deildar, og á þetta t.d. við um lönd eins og Norður-Írland, Grikkland, Danmörku, Rúmeníu og Lúxemborg. Í níu löndum er ekkert leyfiskerfi innanlands, þó til standi að taka upp kerfi í fimm þeirra, þar á meðal í Englandi og Tyrklandi.
Í sumum löndum sækja öll félög í efstu deild um UEFA-leyfi, en eru þá ekki að sækja um þátttökuleyfi í efstu deild viðkomandi lands eins og hér á Íslandi. Þannig getur félag í tilteknu landi, sem hafði ekki unnið sér þátttökurétt í UEFA-mótum, sótt um UEFA-leyfi og verið synjað um leyfið, en þrátt fyrir það getur félagið leikið í efstu deildinni í sínu landi.
Nokkrir molar um leyfiskerfið
611 félög í Evrópu undirgengust leyfiskerfi í sínum löndum (83% af öllum liðum í efstu deildum í Evrópu).
488 félög fengu leyfi (80%, m.v. 83% tímabilið 2009/2010)
5 félög sem höfðu unnið sér íþróttalegan rétt til að leika í Evrópukeppni fengu ekki leyfi (1 frá Englandi, Spáni, Írlandi, Kasakstan og Litháen).
1 félag utan efstu deildar vann sér íþróttalegan rétt til að leika í Evrópukeppni, stóðst kröfur leyfiskerfisins og fékk þátttökuleyfi (í Sviss).
26 leyfisveitendur synjuðu a.m.k. 1 umsókn um þátttökuleyfi eftir að viðkomandi leyfisumsækjandi hafði farið í gegnum bæði stigin, þ.e. leyfisráð og leyfisdóm.
21 leyfisveitandi samþykkti allar leyfisumsóknir án þess að áfrýjað væri til leyfisdóms.
6 leyfisveitendur samþykktu allar leyfisumsóknir, hluta þeirra eftir áfrýjun til leyfisdóms.
Eftir 7 leyfisferli (2003-2009) höfðu 9 leyfisveitendur ekki synjað einni einustu umsókn um þátttökuleyfi (Færeyjar, Þýskaland, Ísland, Liechtenstein, Lúxemborg, Holland, Noregur, San Marínó og Sviss).
12 leyfisveitendur höfðu aldrei þurft að kalla saman leyfisdóm (Eistland, Færeyjar, Ísland, Lettland, Liechtenstein, Holland, Noregur, San Marínó, Skotland, Svíþjóð og Tyrkland).
Algengasta ástæðan fyrir synjun á umsóknum um þátttökuleyfi í gegnum árin er vegna fjárhagslegra þátta (áritun endurskoðanda á ársreikning vantar, vanskil vegna félagaskipta leikmanna, vanskil vegna launa og launatengdra gjalda).
Þar á eftir koma synjanir þar sem áhorfendaaðstaða uppfyllir ekki setta staðla og vegna þess að þjálfarar uppfylla ekki menntunarkröfur.
